Αισθάνθηκα περίεργα όταν είδα στην τηλεόραση τον πρωθυπουργό να λέει ότι το χρέος της χώρας θα εξοφληθεί μέχρι το τελευταίο ευρώ.
Εδώ και καιρό έχει στηθεί ένας ιδεολογικός μηχανισμός παραπληροφόρησης και παραπλάνησης προκειμένου να πεισθούμε και να αισθανθούμε συνένοχοι και έτοιμοι για κάθε θυσία. Σ' αυτό τον μηχανισμό συμμετέχει το μεγαλύτερο μέρος του Πολιτικού Συστήματος της χώρας καθώς και το σύνολο των Μ.Μ.Ε.
Πολλοί από εμάς είναι αλήθεια ότι έχουμε προβληματιστεί. Στον μέσο Έλληνα έχουν δημιουργηθεί συναισθήματα συνενοχής, γι’ αυτό βλέπουμε αυτή την παθητικότητα στις αντιδράσεις του. Πολλοί έχουν αναρωτηθεί πώς φτάσαμε σ' αυτό το σημείο; Πώς δημιουργήθηκε το Ελληνικό χρέος; Ποια είναι η ιστορία του;
Από τις πρώτες μέρες της ανεξαρτησίας της Ελλάδας ξεκινάει και η ιστορία του Ελληνικού χρέους. Οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής, Ρωσία, Γαλλία και Αγγλία προσδοκούσαν να μετατρέψουν την ανεξάρτητη Ελλάδα σε αποικία, ελέγχοντάς την οικονομικά μέσω του χρέους και πολιτικά. Όλοι θυμόμαστε από την ιστορία τα τρία κόμματα της εποχής εκείνης: Ρωσικό, Γαλλικό, Αγγλικό. Οι ηγεσίες των κομμάτων ήταν Έλληνες εκπρόσωποι συμφερόντων της Ρωσίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας (τι ειρωνεία!).
Έτσι ξεκίνησε η ιστορία της ανεξαρτησίας της Ελλάδας, η οποία εξελίχθηκε μαζί με την ιστορία των Δανείων της.
Ενδιαφέρον όμως είναι να δούμε τους όρους δανεισμού του Ελληνικού Κράτους από τους ξένους κεφαλαιούχους.
Η τακτική των δανειστών ήταν εξ' αρχής να δημιουργήσουν αδυναμία εκπλήρωσης των υποχρεώσεων της χώρας. Καθ’ όλη την χρονική περίοδο από την ανεξαρτησία έως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (120 χρόνια), η Ελλάδα δανειζόταν υπό το άρτιο. Τι σημαίνει αυτό;
Ότι από τα ποσά που δανειζόταν η χώρα μας μόνο ένα ποσοστό έφτανε στην Ελλάδα. Υπολογίζεται ότι για κάθε 1000 μονάδες που δανειζόταν μόνο οι 600 έφταναν στην χώρα. Τα υπόλοιπα έμεναν στα χέρια των Δανειστών για προμήθειες και έξοδα δανείων ή πήγαιναν για εξαγορά Ελλήνων Πολιτικών. Εννοείται ότι η υποχρέωση εξόφλησης που βάρυνε τη χώρα ήταν 1000 μονάδες.
Τα μέσα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας για όλη εκείνη την περίοδο ήταν διπλάσια των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών.
Αυτός ήταν ο λόγος που η Ελλάδα έβρισκε πάντα πρόθυμους Δανειστές. Αυτός ήταν ο λόγος που το Ελληνικό Πολιτικό Σύστημα ήταν ιστορικά Διεφθαρμένο. Αυτός ήταν ο λόγος που η χώρα μέχρι και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πτώχευσε τέσσερις (4) φορές. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο από τα 190 χρόνια του Ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους έχουμε περάσει τα 50 σε κατάσταση χρεοκοπίας.
Ο καθηγητής και Ακαδημαϊκός, Άγγελος Αγγελόπουλος έγραψε σχετικά: "Η μεγάλη δανειακή επιβάρυνσις εδημιουργήθει λόγω των υποχρεώσεων παλαιών δανείων. Δανείων μη εισπραχθέντων και μη χρησιμοποιηθέντων χάριν της Εθνικής Οικονομίας".
Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι δυνάμεις της Γερμανικής Κατοχής απαίτησαν και πήραν από την Ελλάδα αναγκαστικό δάνειο.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο που ακολούθησε, δεν επεστράφη στην χώρα μας από την Γερμανία το κατοχικό δάνειο, ώστε να βοηθηθεί η χώρα να ορθοποδήσει.
Αντίθετα η Ελλάδα δέχθηκε ένα οργανωμένο διεθνή διασυρμό (σας θυμίζει τίποτε αυτό;) προκειμένου οι πιστωτές της να εξασφαλίσουν την αναδιαπραγμάτευση του προπολεμικού χρέους με όσο το δυνατό μεγαλύτερα οφέλη γι αυτούς. Ο διασυρμός αυτός μετά από 15 χρόνια κατέληξε σε αποικιοκρατική ρύθμιση των προπολεμικών χρεών.
Η τελική ρύθμιση υπεγράφη το 1964 από την κυβέρνηση Παπανδρέου με Υπουργό Οικονομικών τον Μητσοτάκη.
Με τη ρύθμιση αυτή η Ελλάδα αναγνώριζε και όφειλε να πληρώσει προπολεμικά δάνεια από το 1881 σε διπλάσια αξία από την τρέχουσα, παρ' ότι είχαν μεσολαβήσει δύο (2) Επίσημες Πτωχεύσεις (1893 και 1932), δύο (2) Παγκόσμιοι Πόλεμοι και ένας (1) Εμφύλιος που είχαν καταστρέψει την χώρα.
Ο διακανονισμός πληρωμής προβλέπονταν να γίνει εντός 42 έως 45 ετών.
Το 1964 με την αναγνώριση των προπολεμικών χρεών υποθηκεύτηκε το μέλλον της χώρας μέχρι τα έτη 2006 έως 2009.
Από την Ελλάδα μετά από αυτή τη συμφωνία εκδόθηκαν Ομόλογα ως αναγνώριση του χρέους. Το 30% των Ομολόγων δόθηκε σε ισχυρές Πολιτικές Οικογένειες του τόπου, στο Παλάτι και σε μεγάλες Οικονομικές Δυναστείες.
Αυτή ήταν η βασική αιτία που οδήγησε την χώρα στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα υπερχρέωσης. Δημιουργήθηκε με την αναγνώριση των Ληστρικών Προπολεμικών Δανειακών Συμβάσεων. Έτσι η χώρα βρέθηκε στη δυσάρεστη κατάσταση να συνάπτει διαρκώς δάνεια για την εξυπηρέτηση παλαιών δανείων.
Η ίδια κατάσταση συνεχίστηκε και στην μεταχουντική περίοδο με τις κυβερνήσεις Νέας Δημοκρατίας και ΠΑ.ΣΟ.Κ. έως σήμερα.
Οι δανειακές συμφωνίες των τελευταίων 35 χρόνων συνοδεύονται και από μεγάλες συμβάσεις παραχωρήσεων έργων στους Δανειστές (γέφυρα Ρίου Αντιρρίου, Ελευθέριος Βενιζέλος, Αττικό μετρό, Εκχώρηση ΟΤΕ, C4I, Αττική οδός κ.λπ.). Ταυτόχρονα περιείχαν δεσμεύσεις για εισαγωγή προϊόντων από χώρες δανειστές (Γαλλία, Γερμανία, ΗΠΑ, Αγγλία).
Έτσι από τα δάνεια που έπαιρνε η Ελλάδα ότι ποσό περίσσευε μετά την εξυπηρέτηση των παλαιών δανείων, επέστρεφε στους δανειστές είτε με συμβάσεις, είτε με εισαγωγή προϊόντων από αυτές. Πολλές φορές μάλιστα οι Ελληνικές Κυβερνήσεις επιδοτούσαν την πώληση των προϊόντων αυτών των χωρών (βλ. Απόσυρση Αυτοκινήτων).
Τελικά δεν έμενε τίποτε για την ανάπτυξη του τόπου.
Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν η πλήρης οικονομική αποδιάρθρωση της χώρας. Για να φτάσουμε σήμερα να μην παράγουμε σχεδόν τίποτε και να εισάγουμε τα πάντα.
Τεράστια ποσά έχουν δοθεί για Εξοπλισμούς, έχουν σπαταληθεί σε Προβληματικές Επιχειρήσεις που έκλεισαν και σε διάφορους «επιδοτούμενους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες», ή έχουν δοθεί και δίδονται για στήριξη η για εγγυήσεις δανείων των Τραπεζών.
Όλα αυτά τα ποσά είναι το Χρέος του Ελληνικού Δημοσίου.
Εδώ θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση και να αναφερθώ στο Δημόσιο Τομέα που δέχεται Συγκροτημένη Επίθεση σήμερα.
Ναι, το Ελληνικό Δημόσιο είναι σπάταλο, είναι αντιπαραγωγικό, είναι διεφθαρμένο. Όλα αυτά όμως εν πολλοίς οφείλονται σε ένα Διεφθαρμένο Πολιτικό Σύστημα που έχει φέρει τον Δημόσιο Τομέα σ' αυτό το σημείο.
Όμως ας μη γελιόμαστε, δεν είναι ο Δημόσιος Τομέας ο βασικός υπεύθυνος για Το Χρέος, όταν έχουν προηγηθεί αυτά που είπα παραπάνω. Το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα του Χρέους οφείλεται σε καλύψεις του Κράτους για ατασθαλίες του Ιδιωτικού Τομέα.
Η χώρα μόνο την τελευταία δεκαετία έχει πληρώσει 450 δις ευρώ για εξυπηρέτηση δανείων, για κυλιόμενο χρέος 300 δις ευρώ στο τέλος του 2009 το οποίο είναι διαρκώς αυξανόμενο.
Αν αυτό δεν είναι τοκογλυφία τότε τι είναι; Όλοι έχουμε πάρει δάνεια και ξέρουμε τι σημαίνει αυτό.
Είναι συνεπώς προφανές ότι το Χρέος του Ελληνικού Δημοσίου δεν μπορεί να εξοφληθεί. Δεν βγαίνουν οι αριθμοί. Γι’ αυτό έχουμε περάσει τώρα στο ψητό που είναι η εκχώρηση της περιουσίας του Δημοσίου, εκτάσεων, νησιών, υπόγειου ή υποθαλάσσιου πλούτου ή ότι άλλο προαιρούνται οι δανειστές μας. Με άλλα λόγια η Ελλάδα Πωλείται.
Να γιατί η δήλωση του Πρωθυπουργού ήχησε στα αυτιά μου σαν απειλή και αισθάνθηκα οργή όταν τον άκουσα να λέει: «Θα εξοφλήσουμε το χρέος μέχρι το τελευταίο ευρώ». Όταν τον έβλεπα δεν ήμουν σίγουρος αν έβλεπα τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας ή τον εκπρόσωπο των Δανειστών.
Αυτά που είπα παραπάνω αποδεικνύουν ότι το χρέος της Ελλάδας είναι Απεχθές, είναι Άδικο και Ληστρικό, είναι Καταχρηστικό, προϊόν Ρεμούλας και Κερδοσκοπίας.
Είναι Απεχθές διότι για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Όταν μια χώρα αναγκάζεται για την εκπλήρωση του χρέους να συνθλίψει Δουλειά, Εισοδήματα, Βασικές Δημόσιες Παροχές σε Υγεία, Παιδεία, Ασφάλιση καθώς και να ξεπουλήσει Δημόσια Περιουσία και να θέσει την Ασφάλεια, την Ομαλότητα και την Ευνομία της σε κίνδυνο, καθώς και να δημιουργήσει συνθήκες Κοινωνικής Έκρηξης, τότε το Χρέος είναι Απεχθές και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του.
Είναι Άδικο και Ληστρικό, είναι Καταχρηστικό, Προϊόν Ρεμούλας και Κερδοσκοπίας γιατί η ίδια η ιστορία του το αποδεικνύει.
Τέλος δεν έχει χρησιμοποιηθεί προς όφελος της χώρας και της Συντριπτικής Πλειοψηφίας των Πολιτών, οι οποίοι καλούνται σήμερα να το ξεπληρώσουν και να υποστούν τις συνέπειες της αποπληρωμής του.
Το 1936 η Ελλάδα αρνήθηκε να πληρώσει δάνειο που είχε συνάψει με την Βελγική Τράπεζα Societe Commerciale de Belgique.
Η υπόθεση οδηγήθηκε σε Διεθνές Δικαστήριο.
Η θέση της χώρας μας στο Δικαστήριο ήταν ότι: "δεν μπορεί να εκπληρώσει τις Δανειακές Υποχρεώσεις διότι θέτει σε κίνδυνο ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού Λαού, την οικονομική ζωή, την διοίκηση, την κατάσταση της υγείας, την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στη θέση της θα έκανε το ίδιο".
Ο νομικός εκπρόσωπος της Ελλάδας είπε : "οι πόροι της χώρας δεν είναι επαρκείς για να εκπληρωθούν ταυτόχρονα οι υποχρεώσεις της χώρας και προς τους Δανειστές και προς το Λαό. Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο. Η εξασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας της χώρας υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών της".
Με αυτά τα επιχειρήματα το Διεθνές Δικαστήριο δικαίωσε την Ελλάδα δημιουργώντας διεθνές προηγούμενο.
Το 2003 ο πρόεδρος της Αργεντινής Νέστωρ Κίχνερ στηρίχθηκε σ' αυτή την απόφαση και διέγραψε μονομερώς το μεγαλύτερο Χρέος της χώρας του.
Πρόσφατα οι Αμερικάνοι επιχείρησαν Ακύρωση χρεών του Ιράκ της εποχής του Σαντάμ Χουσείν με την αιτιολογία του Απεχθούς Χρέους. Η τελική απόφαση Ακύρωσης των Χρεών ελήφθη με βάση την Αδυναμία Εξυπηρέτησης που είχε το Ιράκ.
Τα παραπάνω ζητήματα που θέτω απαιτούν Πολιτικές Αποφάσεις που όμως δεν είναι δυνατόν να ληφθούν από το υπάρχον Διεφθαρμένο Πολιτικό Σύστημα το οποίο λειτουργεί πια ξεκάθαρα σαν Εκπρόσωπος των Δανειστών.
Που πάμε όμως με την σημερινή πολιτική; Τι μας περιμένει στο προσεχές μέλλον; Τι θα συμβεί στην ζωή μας;
Το προσεχές διάστημα αναμένεται ακόμη πιο μεγάλη μείωση του χρήματος στην αγορά. Η χώρα οδηγείται σταδιακά σε εσωτερική πτώχευση.
Τι σημαίνει αυτό; Το κράτος δεν θα πληρώνει τις υποχρεώσεις του στο Εσωτερικό ώστε να είναι συνεπές στις υποχρεώσεις απέναντι στους Ξένους Δανειστές. Ήδη ψηφίστηκε νόμος που επιτρέπει στο Δημόσιο να πληρώνει σε ομόλογα. Έτσι θα έχουμε όλο και λιγότερο χρήμα, όλο και μεγαλύτερη φτώχεια.
Λόγω της εξαφάνισης του χρήματος θα υπάρξει μια φούσκα χρέους κατά την οποία ο ένας θα χρωστάει στον άλλο (όπως στο γνωστό ανέκδοτο). Θα ακολουθήσει ένα νέο κύμα πτωχεύσεων.
Τα μόνα μετρητά που θα μπουν στην Ελληνική Οικονομία θα είναι το τουριστικό συνάλλαγμα και τα έσοδα από τις αναιμικές εξαγωγές τις χώρας. Είναι αρκετά όμως αυτά για να μας σώσουν από την ασφυξία;
Η φτώχεια και η πείνα στην οποία θα οδηγηθεί μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είναι ιδιαίτερα πιθανόν να οδηγήσει σε κοινωνική έκρηξη. Κάπως έτσι θα ξεκινήσουν οι πολιτικές εξελίξεις.
Ο Θεός μαζί μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου